به گزارش جوان باور، دنیس (دنی) سیترنویچ، مسئول ارشد تحلیل پرونده ایران در ساختار اطلاعاتی ارتش اسرائیل و مسول سابق امور هسته‌ای ایران و مقاومت، درباره واکنش ایران به تهدیدهای تروث سوشالی ترامپ علیه ایران و  ترک میز مذاکره از سوی هیات مذاکره کننده ایرانی در نشست چهارجانبه در هتل بورگن اشتوک نوشت: 

به اعتقاد این تحلیلگر، اگر رئیس‌جمهور ترامپ واقعاً قصد بازگشت به جنگ را نداشته باشد؛ آن هم با توجه به پیامدهای سنگین احتمالی برای اقتصاد آمریکا، و اگر هدف واقعی او دستیابی به یک توافق از مسیر مذاکره باشد، در آن صورت طرح تهدیدها و خواسته‌هایی مانند پایان دادن به حمایت ایران از حزب‌الله، نه‌تنها او را به این هدف نزدیک‌تر نمی‌کند، بلکه احتمالاً نتیجه معکوس خواهد داشت و روند توافق را دشوارتر می‌سازد.

سیترنویچ در ادامه هشدار می‌دهد چنین رویکردی می‌تواند واشنگتن را در برابر یک دوراهی قرار دهد؛ همان دوراهی‌ای که به نظر می‌رسد ترامپ تلاش دارد از آن اجتناب کند: یا پذیرش وضعیت موجود با وجود تداوم فعالیت‌های منطقه‌ای ایران، یا حرکت دوباره به سمت یک رویارویی نظامی؛ گزینه‌ای که به گفته او، رئیس‌جمهور آمریکا بارها تمایل خود را برای پرهیز از آن نشان داده است.

این تحلیلگر همچنین با اشاره به اظهارات و مواضع پیشین ترامپ می‌نویسد که او خود به محدودیت‌های ابزار نظامی در قبال موضوعاتی مانند بازگشایی تنگه هرمز یا جمع‌آوری و انتقال فیزیکی ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران اذعان کرده است. از نگاه سیترنویچ، همین واقعیت یک پرسش اساسی را پیش می‌کشد: اگر آمریکا اساساً قصد ندارد برای تحقق این اهداف از نیروی نظامی استفاده کند، با تکرار تهدید به جنگ چه هدفی را دنبال می‌کند؟

در بخش دیگری از این یادداشت آمده است که اگر ترامپ واقعاً آماده استفاده از زور باشد، آنگاه با یک راهبرد کاملاً متفاوت مواجه خواهیم بود. اما در صورت فقدان چنین اراده‌ای، نوسان میان فشار حداکثری و دیپلماسی بعید است به نتیجه مطلوب منتهی شود. به باور او، ایران بر این ارزیابی است که از درگیری‌های اخیر با موقعیت راهبردی قوی‌تری خارج شده و در نتیجه، صرف تشدید ادبیات تهدیدآمیز واشنگتن نمی‌تواند زمینه‌ساز امتیازدهی‌های بزرگ از سوی تهران باشد.

سیترنویچ در جمع‌بندی یادداشت خود تأکید می‌کند که توافق میان ایران و آمریکا همچنان امکان‌پذیر است، اما این امر مستلزم پذیرش واقعیت‌های راهبردی شکل‌گرفته پس از جنگ است، نه پافشاری بر خواسته‌هایی که تهران آن‌ها را غیرواقع‌بینانه می‌داند. او می‌نویسد دیپلماسی موفق از اهداف حداکثری آغاز نمی‌شود، بلکه بر پایه درک روشن از آن چیزی بنا می‌شود که واقعاً قابل دستیابی است.

۳۱۵